The Worst of the Rebuke

As Der Nister bears into poetry summer, I will reveal to you where my focus will go: Yehoyash and Itzik Manger. This week, I start with Yehoyash, or Shlomo Blumgarten, (1872 - 1927, Lithuania and the Bronx.) Yehoyash is considered a giant of Yiddish literature, having translated the Tanakh in what is still today considered the gold standard. His interest in biblical literature gave him impetus to write expressive poetry about the Tanakh, but his pen did not shy away from using all of his work as a means of societal critique. In the following poem that I have translated, Yehoyash references the expulsion of the Jews from Judea that Tisha B'Av commemorates, but turns his focus to assimilation that Yehoyash lived through in the Russian Empire and America, where children become instrumentalized to destroy the old world culture. This is a common theme for writers who lived through this, but something about this poem was so intense that it feels alive even today.

The Worst of the Rebuke

Not slavery, not languishing away in a distant land
with chains on our ankles, with fetters on our hands, 
not fearing every breeze that blows, not trembling before the night, when the radiant day goes away —
Not this, cursed people, will be your worst punishment…

For you will some day see your own flesh and blood, 
the fruit of your loins, who you often rested your eye upon,
With a silent, desperate plea,
As you are trod into the dust by every foot that steps,
When the tears of slavery soak into your face
And in the weakness of slavery, your head is slumped towards the ground —
You will see him, him, your own child, your blood-relation,
The long-awaited liberator of your descent,
Who rises up with the strength of an eagle, or a lion,
And is the first in the front line of the battle,
Freely giving of his blood, and bleeds with joy,
Indeed, not for you,  but there, where the enemy stands….
He will raise up a flag foreign to you,
And you will look upon it from your cage ashamed,
And then you will curse him — your only consolation, your last hope to be freed:
“— O, you serpent-child, traitor to your people and your upbringing! The Rebuke from God, which stabbed all of your poison into me, and my body and soul yellowed, 
may you be struck doubly so…
May you be crushed like the mountain of skulls on your chest…
And be hanged in all that you think and do…
And may those that fought on our own side chase you away with rebuke…” 

And the ground, the foreign ground, which your blood made rich
Will banish you away to where your own people languish, and wither, without fight nor battle, the most crushed of all who are crushed  — a slave of a slave.

דאָס ערגסטע פֿון דער תוכחה

ניט שקלאַפֿערײַ, ניט שמאַכטן אין אַ װײַטן לאַנד,

מיט קײטן אויף די פֿיס, מיט פּענטעס אויף דער האַנט,

ניט שרעקן זיך פֿאַר יעדן שװאַכן װינט װאָס װײט,

ניט ציטערן פֿאַר נאַכט, װען העלער טאָג פֿאַרגײט,

און קוים קומט־אָן דער טאָג, שוין װאַרטן אויף זײַן סוף —

ניט דאָס, פֿאַרשאָלטן פֿאָלק, װעט זײַן דײַן ערגסטע שטראָף…

נאָר דו װעסט זען אַ מאָל דײַן אײגן פֿלײש און בלוט,

די פֿרוכט פֿון דײַנע לענדן, װאָס אויף אים גערוט

האָט אָפֿט דײַן אויג, מיט שטום פֿאַרצװײפֿלטן געבעט, װען דיך אין שטויב געװעלצט האָט יעדער פֿוס װאָס טרעט,

װען שקלאַפֿן־טרערן האָבן דײַן געזיכט געװײקט

און שקלאַפֿן־שװאַכקײט האָט צו דר׳ערד דײַן קאָפּ געבײגט —

װעסט אים זען, אים, דײַן אײגן קינד, דײַן גואל־דם,

דעם לאַנג דערװאַרטעטן באַפֿרײַער פֿון דײַן שטאַם,

זיך אויפֿהײבן מיט אָדלערמוט, מיט לײבנמאַכט,

און זײַן דער ערשטער אין דער ערשטער רײ פֿון שלאַכט,

און געבן פֿרײַ זײַן בלוט, און בלוטן פֿול מיט פֿרײד,

דאָך ניט פֿאַר דיך, נאָר דאָרט אַװוּ דײַן שׂונא שטײט…

און הײבן װעט ער אין דער הײך אַ פֿאָן דיר פֿרעמד,

און דו װעסט צוזען פֿון דײַן שקלאַפֿטנשטײַג פֿאַרשעמט,

און שעלטן דעמאָלט װעסטו אים — דײַן אײנציק׳ טרײסט, דײַן לעצטע האָפֿענונג צו װערן אויסגעלײזט:

— אָ, שלאַנגענקינד, פֿאַררעטער פֿון דײַן שטאַם און נעסט! די תּוכחה פֿון גאָט, װאָס האָט אַרײַנגעפּרעסט

איר גאַנצע גיפֿט אין מיר, און לײַב און זעל פֿאַרגעלט,

זאָל פֿאַלן איבער דיר מיט דאָפּלטער געװאַלט…

זאָל דריקן װי אַ באַרג פֿון שאַרבנס אויף דײַן ברוסט…

און הענגען זיך אין אַלצדינג װאָס דו טראַכטס און טוסט…

און יענע, װאָס דו האָסט געקעמפֿט אין זײער רײ,

אַװעקיאָגן דיך זאָלן מיט אַ האַסגעשרײַ…

און ד׳ערד, די פֿרעמדע, װאָס דײַן בלוט האָט פֿעט געמאַכט

דיך שטויסן זאָל צוריק אַװוּ עס שמאַכט

דײַן אײגן פֿאָלק, און װעלקט אָן קאַמף און אָן געפֿעכט,

געדרוקט פֿון אונטערדריקטעסטן — אַ קנעכט בײַ אַ קנעכט