“The World at Twilight”

The following is a poem translated by myself, Samantha Goldstein and Matthew Slayton, by the Argentinian-Polish Yiddish poet Kehos Kliger. This poem appeared in the Los Angeles Yiddish literary magazine Kheshbn in the early 1970s.

The world at twilight

The blue-pink cradle of day

Rocks itself in the fog of angst

And on the country roads

Where the first threads of sun light up

Shadows spread out with girdled axes

The trees become scared of death

Without final confession

 

The grasses are frightened—

Before death’s overtaking under 

The clamber of the heavy, noisy wheels

The morningstar does not know

That buckshot lies in wait

For its temples

 

The bird is frightened—

The storm spreads to its nest

And what lies in wait:

A lustrous steel-cloud

Attacks the windows

Of bread and peace,

Robbing the earth

Of its green bounty

Its juice

And its roots

 

The rivers,

The beautiful, joyous

Waters of Psalm-celebrating Creation

Are afraid for their rhythmically-pulsing color

And the steel cloud

Consumes, piece by piece,

Their newfound terror

 

The trees, the green Hussars

They protect the happiness of worlds

And the beauty of life,
 

The trees, whose hidden roots tremble greatly,

Because they know,

There is no mercy in the world.

 

And the dove,

The great heart of dreams,

Is the first one that closes its eyes

In the glare of the slaughtering knife

Its cooing is like

The hot sobs

Of left behind sisters and mothers

 

Only the man,

The man that holds in their hands

The blooming eyes

And the great soul of spring

 

The man,

Who weaves with his fingers

The scarlet of a youthful smile

 

Is he afraid when he sees and when he flee—

All doors lead to twilight,

To red bloodflame

And to gray ash

Of its own fire?

 

What does the man say

To the shadowy steps of twilight,

What does the man say —

I ask!

 

I want to hear his worried voice,

The fright in his steps 

His cry of pain

Deeper than a dug-up grave

I want to hear what he says

Now —

With his face to twilight of the world

To the shining of the flickering fire,

With his heart

To the sheen of the sharpened knife

 

How much blood, I ask,

How much more blood does the earth need?
 

Let a new man arise from you

Without hatred

Without hate,

Without nails? —

וועלט אין דעמער

דאָס בלאָ־ראָזעװע װיגעלע פֿון טאָג

װיגט זיך אין נעפּל פֿון אַנגסט

און אויף די שליאַכן,

װוּ עס צינדן זיך די ערשטע פֿעדעמלעך זון —

שפּאַנען שאָטנס מיט פֿאַרגאַרטלטע העק
 

די בײמער שרעקן זיך

צו שטאַרבן אָן װידוי

די גראָזן —

פֿאַרן אָנגעיאָגטן טויט אונטערן קלימפּער

פֿון שװערע רוישיקע רעדער

דער מאָרגנשטערן װײסט נישט,

אַז שרויט לויערט 

אויף זײַנע שלײפֿן.
 

דער פֿויגל —

אַז צו זײַן נעסט טראָגט זיך שטורעם.

און דער לויער —

אַן אויפֿגעבליאַסקעטער װאָלקן שטאָל

באַפֿאַלט די פֿענצטער

פֿון ברויט און רו,

באַרויבט די ערד

פֿון איר גרינער שפֿע,

איר זאַפֿט

און אירע װירצלען.
 

די טײַכן —

די שײנע פֿרײלעכע

מזמור שיר של יומיקע װאַסערן

האָבן מורא פֿאַר זײער ריטמישן קאָליר

און דער שטאָליקער װאָלקן

פֿרעסט שטיקערװײַז

זײער אויפֿגערינצלטן פּחד.
 

די בײמער — די גרינע הוזאַרן,

װאָס היטן די פֿרײד פֿון װעלטן

און די שײנקײט פֿון לעבן, —

די בײמער שורשען פֿאַרסודעט אין פֿאַרשפּיצטן ציטער,

װײַל זײ װײסן —

אויף דער װעלט איז נישטאָ קײן רחמנות.

און די טויב —

דאָס גרויסע האַרץ פֿון חולם,

די ערשטע װאָס מאַכט צו די אויגן

אין בלענדיקן שפּיגל פֿון חלף, —

און איר װאָרקען איז ענלעך

צום דערװאָרענעם כליפּ

פֿון פֿאַרלאָזטע שװעסטער און מאַמעס.

נאָר דער מענטש —

דער מענטש, װאָס האַלט אויף זײַנע הענט

די צעבליטע אויגן

און די גרויסע נשמה פֿון פֿרילינג;
 

דער מענטש,

װאָס שפּינט מיט זײַנע פֿינגער

דעם פּורפּל פֿון יונגסטן שמײכל

װאָס זאָגט דער מענטש,

װען ער זעט און װען ער אָנט —

אַלע טירן פֿירן צום דעמער,

צום רויטן בלוטפֿלאַם

און צום גראָען אַש

פֿון זײַן אײגענעם שײַטער? —

װאָס זאָגט דער מענטש

אויף די שאָטנדיקע טריט פֿון דעמער,

 װאָס זאָגט דער מענטש—

פֿרעג איך!

איך װיל הערן זײַן קול פֿון אַנגסט —

פּחדימדיקער פֿון טריט

זײַן געשרײַ פֿון װײ —

טיפֿער פֿון אַן אויפֿגעגראָבן קבֿר, —

כ׳װיל הערן װאָס זאָגט דער מענטש

איצט —

מיטן אײגענעם פּנים צו װעלט־שקיעה,

צום שײַן פֿון פֿלאַקערנדיקן שײַטער,

מיטן אייגענעם האַרץ —

צום בליאַסק פֿון אויסגעשאַרפֿטן מעסער.

װיפֿל בלוט, פֿרעג איך,

װיפֿל בלוט דאַרף נאָך די ערד —

ס׳זאָל פֿון איר אויפֿשטײן דער נײַער אָדם —

אָן שׂנאה,

אָן האַס,

אָן נעגל?